در این پژوهش رابطه بین سبک های دلبستگی با رضایتمندی زناشویی بررسی شد. بدین منظور 159 (81 زن و 78 مرد) دبیر متاهل مقاطع راهنمـایی و متوسطه شهر تایبـاد انتخاب شدنـد. آزمودنی ها، مقیاس دلبستگی بزرگسالان (کولینز و رید، 1990)، پرسشنامه دلبستگی به مادر (رجایی و دیگران، 1385) و پرسشنامه رضایتمندی زناشویی (السون و دیگران، 1987؛ بازنگری سلیمانیان، 1994) را تکمیل کردند. یافته ها بین رضایتمندی زناشویی و سبک دلبستگی ایمن یک همبستگی مثبت معنادار (r=0.53)، نشان دادند اما با سبک های دلبستگی اجتنابی و دو سوگرا همبستگی منفی (به ترتیب r=-0.28 و (r=-0.38 وجود داشت. همچنین سبک های دلبستگی بزرگسالان 52% و سبک های دلبستگی به مادر 29% واریانس رضایتمندی زناشویی را تبیین کردند. زنان و مردان از نظر رضایتمندی زناشویی تفاوت معنادار نداشتند.

پژوهش حاضر با عنوان «بررسی رابطه دینداری با رضایتمندی زناشویی در بین زوج های شهر تهران» با هدف بررسی تاثیر برخی عوامل بر رضایتمندی زناشویی صورت گرفت. طرح پژوهشی در این تحقیق توصیفی می باشد. جامعه آماری متشکل از تمام زوج های شهر تهران می باشد. نمونه پژوهش 200 آزمودنی (100زوج) است که به شیوه تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شده اند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های «جهت گیری دینی(درونی و برونی) « آلپورت»، «آزمون معبد» و « انریچ» می باشد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها علاوه بر روشهای آمار توصیفی از آزمون t، همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس یک طرفه، آزمون تعقیبی توکی وخی دو (X) استفاده گردید. تحلیل نشان داد: همبستگی معناداری بین جهت گیری دینی درونی و عمل به باورهای دینی و رضایتمندی زناشویی وجود دارد. همبستگی معناداری بین جهت گیری دینی برونی و رضایتمندی زناشویی وجود ندارد. متغیر تحصیلات بر جهت گیری دینی و عمل به باورهای دینی تاثیر معنا داری دارد. متغیر جنسیت بر جهت گیری دینی و عمل به باورهای دینی تاثیر معناداری ندارد.

این پژوهش به منظور بررسی اثربخشی آموزش رویکرد تصویرسازی ارتباطی بر افزایش رضایتمندی زناشویی انجام شده است. به این منظور 29 زن از میان 34 زن داوطلب متاهل انتخاب شده در دانشکده روان شناسی، دانشگاه علامه طباطبایی به شیوه جایگزینی تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و گروه گواه قرار گرفتند. آموزش فنون رویکرد تصویرسازی ارتباطی بر روی گروه آزمایش انجام شد، اما گروه گواه این آموزش را دریافت نکرد. طرح پژوهشی مورد استفاده در این تحقیق، طرح آزمایشی پیش آزمون - پس آزمون با گروه گواه بود. میزان رضایت زناشویی آزمودنی ها به وسیله پرسشنامه 47 سوالی انریچ اندازه گیری شد و برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس یک راهه استفاده شد. نتایج تجزیه و تحلیل داده ها حاکی از اثربخشی آموزش فنون تصویرسازی ارتباطی در افزایش رضایت زناشویی زنان بود. فرضیه های اول، دوم و سوم تحقیق در مولفه های آموزش فنون تصویرسازی ارتباطی بر رضایت زناشویی، ارتباط و حل تعارض با اطمینان مورد تایید قرار گرفتند (P<0.05)، اما فرضیه چهارم یعنی مولفه رضایت جنسی در این پژوهش تایید نشد.

هدف پژوهش حاضر، ایجاد پرسشنامه ای بومی برای سنجش رضایتمندی زناشویی بود. بدین منظور، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای، تعداد 369 نفر از دانشجویان متاهل دانشگاه فردوسی و علوم پزشکی مشهد انتخاب و با آزمون محقق ساخته بر اساس پنج نیاز اساسی گلاسر، مورد آزمون قرار گرفتند. ضریب پایایی این پرسشنامه از طریق آلفای کرونباخ 0.84 به دست آمد. تحلیل داده ها نشان داد که پنج عامل طراحی شده، 0.68 واریانس کل را تبیین می کند. در ادامه، نمرات هنجاری به تفکیک جنسیت تنظیم و ارایه شده است.

هدف اصلی این پژوهش، با عنوان رابطه سبک های عشق ورزی و رضایت مندی زناشویی، بررسی تفاوت رضایت مندی زناشویی بر اساس سبک های عشق ورزی بود. به همین منظور، تعداد 250 نفر از دانشجویان به روش نمونه گیری چندمرحله ای انتخاب شدند. از آزمودنی ها خواسته شد به پرسش نامه های رضایت مندی زناشویی انریچ (1988) و مقیاس عشق استرنبرگ (1986) پاسخ دهند. داده های پژوهش با استفاده از روش های آمار توصیفی (شاخص های مرکزی و پراکندگی) و آمار استنباطی (روش همبستگی پیرسون، روش رگرسیون چندمتغیری و آزمون کروسکال والیس) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان می دهد بین مولفه (هوس) و رضایت مندی زناشویی در زنان و نیز بین مولفه های (هوس و صمیمیت) و رضایت مندی زناشویی در مردان رابطه وجود دارد. به علاوه، سبک های عشق ورزی بر رضایت مندی زناشویی تاثیر دارند و میانگین رضایت مندی افراد با سبک های عشق (رومانتیک، شیفتگی، کامل، احمقانه) بیشتر از افراد با سبک های عشق (پوچ، همدلانه، دوست داشتن) است.

هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی آموزش مهارتهای ارتباط زناشویی مینه سوتا بر کیفیت زندگی و رضایتمندی زناشویی بود. در این پژوهش کارآزمایی تصادفی شاهددار (RCT)،60 نفر (30 زوج) دارای مشکلات زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره وابسته به آموزش و پرورش مشهد، با استفاده از نمونه گیری اتفاقی انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 15 زوج) قرار گرفتند. ابزار پژوهش، پرسشنامه کیفیت زندگی (WHO) و رضایتمندی زناشویی انریچ بود. تنها گروه آزمایش برنامه مهارتهای ارتباط زناشویی را طی ده جلسه دریافت کردند. پس از پایان مداخلات، هر دو گروه آزمایش و کنترل به پس آزمون پاسخ گفتند. داده ها با استفاده از شاخصهای آمار توصیفی و آزمون تحلیل کواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای کیفیت زندگی و رضایتمندی زناشویی تفاوت معناداری وجود دارد (p<0.0001). در نتیجه برنامه مهارتهای ارتباطی زناشویی مینه سوتا در افزایش کیفیت زندگی و تمام ابعاد رضایتمندی زناشویی تاثیر داشته است و از نتایج این پژوهش می توان در کاهش مشکلات ارتباطی زناشویی بهره برد.

پیش زمینه و هدف: آموزش زندگی خانواده به عنوان یکی از روش های مهم و نسبتا جدید برای بهبود رضایتمندی زناشویی می باشد. این مطالعه باهدف بررسی تاثیر آموزش زندگی خانواده بر افزایش رضایتمندی زناشویی کارمندان اداره بهزیستی انجام شد.مواد و روش ها: این پژوهش شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش همه کارمندان اداره بهزیستی شهرستان ارومیه در سال 1394 بودند. درمجموع 40 کارمند به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه (هر گروه 20 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش 15 جلسه 90 دقیقه ای با روش آموزش زندگی خانواده آموزش دید و گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. برای جمع آوری داده ها گروه ها پرسشنامه رضایتمندی زناشویی انریچ را به عنوان پیش آزمون و پس آزمون تکمیل کردند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 19 و با روش کوواریانس تک متغیری (آنکووا) تحلیل شدند.یافته ها: یافته ها نشان داد که مداخله با استفاده از آموزش زندگی خانواده باعث افزایش رضایتمندی زناشویی کارمندان شد. همچنین نتایج نشان داد که آموزش زندگی خانواده باعث افزایش رضایتمندی زناشویی کارمندان زن و مرد شد (p<0.01).نتیجه گیری: نتایج نشان داد که روش آموزش زندگی خانواده باعث بهبود رضایتمندی زناشویی کارمندان بهزیستی شد. بنابراین مشاوران و درمانگران می توانند از روش آموزش زندگی خانواده برای بهبود رضایتمندی زناشویی استفاده کنند.

سابقه و هدف: یکی از عوامل موثر در رضایتمندی زناشویی مسایل روان شناختی است. هدف این پژوهش تعیین همبستگی بین آسیب های روانی زنان و رضایتمندی زناشویی بوده است.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 245 نفر زن دچار اختلالات افسردگی و اضطرابی مراجعه کننده به یک درمانگاه روانپزشکی خصوصی در تهران در طی سال های 85-1384 انجام شد. با این افراد در ابتدا مصاحبه تشخیصی بر اساس DSM- IV به عمل آمد و سپس از آن ها خواسته شد به دو پرسشنامه انریچ )برای ارزیابی رضایتمندی زناشویی( و SCL- 90- R )برای ارزیابی وضع سلامت روان( پاسخ دهند.یافته ها: یافته ها نشان داد که بین نمره کلی رضایت زناشویی حاصل از پرسشنامه انریچ و امتیاز کلی حاصل از برخی مقیاس های SCL-90-R همبستگی وجود ندارد. زیر مقیاس های افسردگی، اضطراب، وسواس و اجبار همبستگی منفی با رضایتمندی زناشویی داشتند (P<0.05) اما چنین ارتباطی بین ترس مرضی و رضایتمندی زناشویی وجود نداشت.نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده از بررسی همبستگی بین سلامت روان و رضایتمندی زناشویی توصیه می شود که در جریان بررسی و درمان اختلالات روانپزشکی در زنان متاهل مشکلات زناشویی نیز مورد توجه قرار گیرد و در کنار درمان اختلالات مذکور استراتژی های مدون درمان زناشویی جهت بهبود کیفیت زندگی مشترک مد نظر قرار گیرد.